2h VTT Fauroeulx

Aje keunt utgoan...

De voorbije weken waren hectisch. De voorbereiding van de verhuis van WZC Lichtendal naar het nieuwe WZC in Bellegem, het gebruiksklaar maken van het nieuwe WZC, de verhuis zelf en de eerste week in exploitatie zorgden voor lange werkdagen, soms slapeloze nachten en weinig tot geen sport.

Het is vrijdagavond, 28 juni. In WZC Lichtendal vieren we het afscheid van onze werkplek. Voor de personeelsleden van het eerste uur betekent dit toch een periode van maar liefst 35 jaar. Dit is niet niks!

Het zorgt ook voor een soort ontlading, decompressie omwille van het intensieve werk gedurende de voorbije weken. Het wordt een mooi feest. Anekdotes worden opgehaald, er wordt gelachen, een traan weggepinkt, een glas gehoffen, gedanst en zelfs gezongen. De uren vliegen voorbij. Pas om 4u15 zie ik mijn bed.

Niet de ideale voorbereiding voor een 2 uur endurance MTB race.

‘Aje keunt utgoan, keun dje oak wèrken, zie ons voadre olsan...’

Met deze uitspraak in gedachte beslis ik om toch op 29 juni deel te nemen aan de 2h VTT Fauroeulx. 2 uur mountainbiken op een vlak parcours vol asfalt, hobbelige singletracks en een veldweg. Niet het meest uitdagende parcours. Het weer echter zal wel voor de nodige uitdaging zorgen. Met een felle zon en 32 graden celsius, belooft dit toch een zware opdracht te worden.

Bij de opwarming samen met Niki en Yannis voel ik direct de vermoeidheid van een nachtje stappen. Dit wordt skarten! Niki vindt hier een parcours op zijn lijf geschreven. En dat voel je direct bij de opwarming. Onze Niki ziet het zitten. Ook Yannis dartelt vlot rond.

Om 17u gaan we met 65 deelnemers van start, solo’s en ploegen samen. Ik mis compleet mijn start. De focus is er niet. Niki zit direct in de kop van de wedstrijd. Ik haal in en rij na enkele ronden rond een 7de plaats. Ik kan 40 minuten voluit rijden. En dan kraak ik. De vermoeidheid en de hitte dwingen me gas terug te nemen. Ik verlies terrein. Het wordt tjolen, skarten en bleiten. Het duurt tot 1u30 wedstrijd alvorens ik mijn tweede adem terug vind. Ik word op dat moment door Niki gedubbeld die op koers ligt voor zilver bij de solo’s. Ik rij de wedstrijd uit en eindig als 8ste op 36 in categorie ‘solo’ en 16de op 65 inclusief teams.
Niki en Yannis worden beiden 2de!! Klasse!!!

Gezien de omstandigheden moet ik hier tevreden mee zijn. Maar dit is niet iets voor elke week...

Nu rusten!!!!

Verslag Niki:

Ik ben nog steeds geblesseerd aan mijn kuit, waardoor lopen onmogelijk is. Daarom is het zoeken naar alternatieve wedstrijden. Normaal ben ik zo slim geworden dat ik op superhete dagen geen competitie meer doe, maar een blik op de wel heel magere wielerkalender verplichtten me toch om een wedstrijd mee te pikken zaterdag. We trokken naar Faroeulx, nee geen exotisch eilandengroep, maar een ontieglijk klein dorpje nabij Mons. Een buurt waar ze wel meer van die 2u MTB wedstrijdjes, ook wel endurances genoemd, organiseren. Heel kleinschalig en laagdrempelig, maar wie mij kent, weet dat ik daar van hou net zoals van rondjes draaien op de MTB. Altijd goed om de techniek wat bij te schaven.

Voor de jeugd tot 14 jaar stond ook een wedstrijd van 1u gepland. Dus leuk voor met het ganse gezin. Ook ploegmaat Jan en Sofie trokken mee naar Faroeulx. We waren goed voorzien. Pascale, Emma en Sofie stonden paraat met de bidons en sponzen. Ook de organisatie had sproeiers op het parcour gezet. De hitte was enorm.

Met 38 individuelen en nog een stuk of 20 duo rijders gaan we van start, kort gevolgd door de 9 jeugdrenners. Na een verkenning had ik gekozen om met de Fury, mijn strandfiets te rijden. Amper hoogtemeters, hier en daar wat single tracks die makkelijk te nemen waren en vooral lange stroken waar ik snelheid kon maken. Op de lange lichte startklim ben ik direct in het voordeel en kan vrij eenvoudig met de top 5 het veld induiken, waar ik het dan zonder vering wel snel moeilijk krijg. Ik blijf vechten binnen de top 7 en gaten dichten maar het lijkt er op dat snel 3 man gaan vliegen zijn. Ik lijk mij ook in een groepje te nestelen maar na 2 ronden lijkt dit afgelopen, maar rijd ik eenzaam op plek 4. Op deze supersnelle omloop moet ik met lede ogen aanzien hoe dit trio mooi kan samenwerken. Ik ben al enkele keren heel diep geweest, waardoor de hete lucht brande in de luchtpijp. Hoog tijd om toch een tandje terug te schakelen en wat te temporiseren. Het 3-tal voorop bestaat uit 2 ploegmaten en dan nog 1 iemand die mee doet als duo. Ik rij dus voor een podium plaats.

Achter mij zie ik ook dat de naaste belagers ondertussen al van rijder verwisseld waren en dus duo's waren. Ik krijg het parcour steeds beter onder de knie en mede door de vele verkoeling aangerijkt door mijn supporters, waarvoor dank, ken ik amper verval en blijft het drietal pijnlijk dicht binnen bereik. Frustrerend dat ik geen meter dichter kom. Net vooraleer ik ploegmaat Jan dubbel, zie ik dat er eentje lost voorin. Jan verschiet nog eens een cartouche voor mij op de startbaan en zo kan ik plotseling vrij snel de 2de inhalen. Ik geef er ineens een enorme patat op, zodat hij zeker geen aanstalten tot aanklampen kon maken.

Deze patat bekoop ik wel in deze hete omstandigheden. Nummer 3 blijft op gelijke afstand hangen en ik moet de laatste 2 ronden nog serieus harken om mijn tempo hoog te houden. Tevreden kan ik hier toch mooi een 2de plaats pakken in omstandigheden die ik normaal niet aan kan. Het was vooral een overwinning op mezelf. En nogmaals is bewezen dat die MTB wedstrijdjes met weinig techniciteit, die ik kan afwerken op mijn Fury, toch wel op het lijf geschreven zijn.

Ook Yannis, bevestigde wat hij deze week ook al op training in Bellegem bos liet zien. Hij reed een heel stabiele race en werd 2de op 9.

Devoldere Niki: 

2de op 38

Jan Goddaer: 

8ste op 36

Devoldere Yannis: 

2de op 9