3 Nations cup en chrono Grand-Leez

Zaterdag 7 April: 3 Nations cup in Beringen.
De eerste 3 Nations cup en dit in Beringen. Deze wedstrijd vond plaats op een terril die helemaal ingericht is voor de mountainbike. Ik keek er enorm naar uit om in beringen een wedstrijd te rijden. Bij het verkennen had ik niet zo een goed gevoel en was ik er niet gerust in. Ik ben redelijk technisch met een fiets maar als je in een wedstrijd vermoeid bent en dan nog een rockgarden naar beneden moet denderen, dat is risico’s nemen. Ik besloot om bij de risico plaatsen de chicken way te gebruiken. Bij de start waar ik toch niet zo met een gerust gevoel stond mocht ik op de derde rij starten. De start werd gegeven en na een aanloopstrook vlogen we de terril naar boven en wist ik een paar plekken goed te maken. We reden 4 ronden van telkens 4km waar er telkens +- 200hoogtemeters werd geklommen. In de eerste ronde probeerde ik toch wat plekken op te schuiven maar iedereen probeert dit te doen dus dit was niet zo een groot succes. De tweede ronde kwam ik echt in de wedstrijd en begon ik een tactiek toe te passen die duidelijk werkte, namelijk in de klims een strak tempo rijden en in het dalen proberen te recupereren. Na verschillende rijders ingehaald te hebben, besloot ik in de derde ronde toch wat in te houden in de mate van het mogelijke . Ik startte de vierde ronde vol goede moed en met de gedachte dat ik volledig leeg gereden over de finish wil komen. Zogezegd zo gedaan ik reed telkens goed door en overstak hier en daar een vermoeide renner. Ik had het lastig maar ik bleef maar in mijn hoofd herhalen dat andere het ook lastig hadden. Telkens ik een renner inhaalde wou ik zo fris mogelijk over de renner gaan zodat de moed bij de andere wat ging zakken en ik mij geen zorgen hoefde te maken dat hij mij ging achtervolgen. Halverwege ronde 4 hoorde ik in de speakers dat een groepje van drie man jacht maakte op de derde podium plaats. Ik had opeens door dat ik in de top 5 zat te rijden. Tot dit moment wist ik niet rond welke plaats ik aan het rijden was. Ik kreeg nog meer vleugels en wist op een klim de twee renners die voor mij aan het rijden waren achter mij te laten en toen moest ik volle gas geven richting finish. Ik was nog bang om stil te vallen want we moesten nog een keer de terril omhoog rijden. Ik wou tot boven blijven gas geven en dit lukte maar heb daar diep moeten gaan. Uiteindelijk finishte ik 3de van de 29 renners. Hier mee zie ik mijn trainingen van deze winter beloont worden en hoop dat dit nog maar het begin is.
Ik leer uit deze wedstrijd dat de start nog iets beter moet en dat ik mij moet compleet leegrijden in een wedstrijd, waar ik vroeger nog wel wat schrik voor had.
Zondag 8 April: chrono Grand-Leez.
Na mijn wedstrijd in beringen wou ik deze chrono toch rijden omdat ik mijn vorm wou testen op een lange afstand met het oog op de bemc die in mei plaats vind.
De start was een individuele start en had hiervoor schrik omdat ik de neiging heb om mij in het begin op te blazen. Na 2 kilometer reed ik samen met 2 renners en met die twee reden we nog eens naar een andere groep. Ik zat toen in een groepje met ongeveer 8 renners die een behoorlijk tempo reden en ik hoefde enkel te volgen. Alles liep gesmeerd. Ik verplichtte mijzelf om te drinken en te eten. Na de eerste bevoorrading/controle reden we een afdaling naar beneden en moest ik opeens hard remmen, toen merkte ik dat mijn remschijf sleepte maar ik wist niet welke schijf. Ik stopte en voelde aan mijn wielen om te zien of er iets loszat. Alles zat moervast, ik sprong terug op de fiets en de schijf sleepte niet meer. Het was magie! Ik zette de achtervolging in op het groepje renners. Opnieuw moest ik de remmen dicht knijpen en ja hoor daar was het slepen terug. Ik sprong terug van de fiets en wist dat het mijn achterremschijf was. Na een ‘grondige’ controle sprong ik terug op de fiets en het gesleep was weer verdwenen. Ik mocht terug beginnen achtervolgen. Dit gebeurde nog een keer en ik was het beu. Toen ik mij langs de kant zette en mijn wiel uithaalde zag ik dat mijn ene remblok volledig versleten was en dat mijn andere nog compleet was. De piston in mijn remadapter zat helemaal uit. Nadat ik dit zowat hersteld had reed ik wat verder en wist ik dat ik geen kans meer had en mij ging kapot rijden. Dus maakte ik er een training van en genoot wat van het zonnetje.

Van Den Berghe Yorick: 

3de van de 29