Beach XL Oostende

Het is lang geleden dat ik hier nog eens een bericht neer schreef. Begin augustus, tijdens mijn deelname aan de AinTriMan in de Franse Jura, een aanrader trouwens, moest ik al opgeven door kettingbreuk. Op maandag viel daar dan op vakantie ook nog mijn auto in panne, waardoor ik met mijn gezin niet alleen nog een helse week vakantie doormaakte, maar ook in totaal één maand mijn auto én fietsen moest achterlaten. De zin en motivatie om te trainen was in deze miserie helemaal weg. Toen we ook thuis te maken kregen met een operatie die voor mijn pa compleet verkeerd liep, waardoor hij bijna overleed kon ik niet anders meer dan mijn aandacht verleggen.

Nu 2 maanden na de feiten zit ik wel nog dagelijks in het ziekenhuis, maar alles is aan de betere hand aan het komen. Ik begin er stilaan opnieuw in te geloven dat mijn vaste supporter volgend jaar opnieuw aan de kant van de weg zal te zien zijn, of in den après voor onze klassieke Leffe. Daar hoop ik op.

Een kleine 3 weken geleden ben ik stilaan de trainingen op een rustige manier beginnen opnemen. Het is een serieuze oefening timemanagement, maar het is het waard. Ik geniet er weer echt van. Hoe slecht de conditie ook is. Ik moet eerlijk bekennen dat ik na de loodzware LCMT nooit meer tot mijn positieven ben gekomen. Ik was in een constante strijd verwikkeld geraakt. Enerzijds oververmoeid en aan de andere kant ondertraind. Dit lijkt nu van de baan. Nu lijk ik alleen nog ondertraind, maar ik weet uit ervaring dat daar nu snel betering zal in komen.

Een dikke 2 weken trainen zonder wedstrijden, dat is niet echt mijn ding, dus begon het toch al weer te kriebelen. Zeker omdat er dit weekend toch wel heel wat leuke events op de kalender stonden. Ik had moeite om te kiezen tussen de Sandman in de Panne of de Beach XL in Oostende, maar omdat de Sandman al vol zat koos ik dan voor de beach XL.

Op het programma stond zaterdag de kusttrail van 21km en op zondag de End of Summer Beach race.

Het was me niet duidelijk wat de opkomst was voor dit combi-klassement, maar het interesseerde me ook niet echt. Ik wou gewoon genieten van het prachtig loopweertje en het mooie parcour. We hadden een leuke dag aan zee uitgestippeld. Yannis zou ook de 14km lopen en achteraf zouden we met de veerboot naar Stad Oostende varen om de vrouwtjes wat te laten shoppen.

Ik start op mijn gemak en hoewel ik maandag mijn langste duurloop deed van 13km, had ik het nooit echt lastig. Ik kon de ganse wedstrijd opbouwen en zetten eigenlijk best wel een mooie prestatie neer, voor mijn doen. Want dat tsjolen door dat zand is toch nooit echt mijn ding geweest. Ik finish als 33ste op 110 in 1u41min45. Ik ben 3de in de combi met 45sec achterstand op Bruno Verhaeghe en een 10-tal minuten op Dany Dalle, die op zijn 53ste nog altijd een indrukwekkende flyer is.

Yannis (13j) werd op de 14km eerste bij de -18j. Als toetje werden we getrakteerd op een boottochtje en een namiddag shoppen met de vrouwen. Niet echt iets waar de benen naar verlangden, maar het was een prachtige gezinsdag aan zee. Iets wat iedereen wel eens deugd deed.

Op zondag, na het van de trap afstrompelen, trok ik dan terug richting Oostende voor de 2de etappe. De beachrace ligt me daar meestal wel. Omdat heel veel naast het strand gereden wordt kun je je het wel permitteren om rustig te vertrekken en uw eigen tempo te rijden. Alles staat op 1 lange lijn maar ik sta achter de startlijn. Zo kon ik al wel wat snelheid maken vooral het startschot ging. Al één inspanning minder. Ik spurt achterin van de ene golfbreker na de andere zonder me veel pijn te doen. Er zit ook niet echt veel fut in. Ook in de verkenning brak het koud zweet me een paar keer uit. Aan de strandafgang sta ik gelukkig wat in de file. Dan kan ik me niet forceren. Ik denk goed te zitten omdat ik in een groepje zit met de Belgische kampioene. Ik weet uit vorige wedstrijden dat die meestal een haas mee heeft en dat die nooit echt stil valt.

Dus de eerste strandstrook tegen wind moet ik mij niet te veel inspannen. Ik rijd als enigste zonder strandbanden en ik weet niet of het daaraan ligt, maar éénmaal van het strand gaat het te traag voor mij op de bochtige stroken. Dus ik rijd vanaf dan alleen weg. Ik rijd van groepje naar groepje en heb ook wel een beetje het geluk dat ik op de strook tegen wind nooit alleen zit en zelfs wat kan recupereren. Ik voel me ook steeds beter worden. Zeker toen ik op 1,5 ronden van het einde Bruno Verhaeghe zie rijden. De 2de plaats voor het combi klassement was nog mogelijk. Ik maakte geen fouten meer. De 2 moeilijkste strandopgangen kon ik de laatste 2 keer ook helemaal afrijden en dat zorgde telkens voor heel wat tijdswinst. Met 1m30 voor Bruno kon ik de 2de plaats in de combi nog binnenhalen. Ik werd in de beachrace 43ste op 107. Dany Dalle won zonder veel concurrentie de Beach XL. Mijn diepe respect voor deze 50+'er, zeker voor de traktatie achteraf. Het was een leuke afsluiter van een mooie 2 daagse. En podium plaats of niet, ik ben blij dat ik er terug bij ben. Ik heb het gemist.

Devoldere Niki: 

2de op 6 in combi, 33ste op 110 trail, 43ste op 107 MTB