BK crosstriathlon Oudenaarde

Dit BK was een van de weinige wedstrijden waar ik me al lang op voorhand had voor ingeschreven. Vooral om het een beetje betaalbaar te houden, en als crosstriatleet ben je het toch een beetje aan jezelf verplicht om te starten in het BK. Maar ik had er steeds meer en meer spijt van. In verhouding met de traditionele wedstrijden die ik doe in Wallonië waren het zwemmen en lopen verdubbeld in afstand, terwijl dit bij het fietsen niet zo was en dat bovendien dat fietsen met vele kilometers op de weg ook veel minder lang zou duren.

Een blik op de deelnemerslijst, maakte ook al snel duidelijk dat podium halen bij de H+40 bijna onmogelijk was. Niet leuk om zowat overal eerste veteraan te zijn om dan dicht bij eigen huis af te gaan. De conditie is bovendien niet echt top, het was snikheet, kortom ik had er niet veel zin in. Het enige waar ik naar uitkeek was toch naar het leuke, atypische fietsparcour door de Vlaamse Ardennen. Eentje dat mij op zich wel lag.

Met 45 min vertraging ging het kleine peloton van slechts 93 deelnemers van start. Voor een keer leg ik mij niet vooraan, want weinig sukkelaars aan de start vandaag. En zonder wetsuit, wordt het sowieso al overleven genoeg voor mezelf. In het troebele water kan ik toch geen voeten volgen en zoek mijn eigen tempo voor de 1000m. Ik start misschien te traag, maar ik voel me goed en haal constant veel zwemmers in. Dat is altijd goed voor de moraal.

Als 34ste kom ik uit het water en kan mijn specialiteit doen en dat is barefoot lopen. Maar liefst 500m barefoot naar de wisselzone. Een heel pak deelnemers haal ik al in vooraleer ik op mijn fury spring. Ik had gekozen voor mijn Beach Fury omdat deze op de korte neidige hellingen echt wel een top fiets is. Nadeel is de vaste vork en een kleinste vitesse van 40x30, maar dit zou volgens dat ik het parcour verkend had enkel op het piropad in Zulzeke een probleem kunnen geven. In de lange aanloop over de Schelde naar de Koppenberg is mijn Fury in zijn sas. Constant rond de 40km/u en ik blijf maar inhalen en het moet allemaal nog beginnen. Ik begin al door te krijgen dat ik een goede wedstrijd aan het maken ben.

Helaas verlies ik na een onbenullige val, heel wat tijd. Bij het uitkomen van een veld moet ik even voet aan de grond zetten, maar blijkt dat dit een met droog gras overgroeide gracht is, waar ik alsmaar dieper lijk in te vallen. Onderste boven lig ik daar diep in de netels. Gelukkig komen er mij 2 mensen uit de gracht helpen. Een beetje uit mijn ritme kan ik de weg hervatten, maar ik heb duidelijk serieus wat tijd verloren. Dedjuu.

Nu komen meer en meer moeilijke stukken voor mijn Fury. Net voor het Piropad kom ik bij een stadsgenoot, die helaas een beetje traag rijd en daar moet ik echt supergecontreerd rijden om op die trage snelheid met mijn groot verzet geen voet aan grond te moeten zetten. Het wordt zeker hachelijk toen Kevin Van Hoovels ons voorbij vliegt. Daarna volgen nog enkele heel zware stroken. Ik kan aansluiten op positie 13 met Kevin Strubbe, die 2de ligt bij de H40. Een concurrent dus. Ik probeer hem op die zware stroken nog wat pijn te doen, maar uiteindelijk zijn we beiden dood als we terug afdalen richting de Schelde. Op de vlakke weg terug werken we goed samen om onze voorsprong nog wat veilig te stellen.

Kevin Strubbe kan ik in het lopen nooit aan en ik zou vooral mijn brons proberen te behouden in de 11km lange run. Kevin snelt weg voor mij, maar zou helaas verkeerd lopen. Hij zou zelfs zodanig diep gaan dat hij het bewustzijn verliest en afgevoerd wordt naar het ziekenhuis. Ik vind het heel spijtig voor hem, want ik zou hem zeker dat zilver gegund hebben. En zeker omdat deze wegvergissing zeker zijn fout niet was. Maar ik kan daar nu helaas ook niets aan doen. Ik bouw mijn wedstrijd goed op in de hitte en moet enkel nog 1 plaats afstaan aan de eerste dame en wordt zo 14de en 2de in het BK bij de H40.

Een prestatie, waar ik toch wel heel fier op ben.

Dank aan Kris Coddens voor de foto.

Devoldere Niki: 

14de op 93. 2de BK H40