crossduathlon Wachtebeke 17/11

sporten is gezond

Zondagmorgen veel te laat vertrokken naar Wachtebeke en zodoende geen tijd gehad voor verkenning van het parcours, deze bleek hetzelfde als vorig jaar dus veel technische moeilijkheden (buiten de zandbak) kregen we niet voor de wielen. Bij mij zit de vrees nooit in het fietsparcours maar vooral hoe ik het lopen zou verteren. Start aan de 5.5km lopen om 13.00 en iedereen stuift weer vooruit alsof er een bende stieren achter ons aanzit. Ik zit ver achteraan en na 1km zie ik een vijftiger passeren en weet dat ik die niet mag laten uitlopen wil ik in mijn gevorderde leeftijd categorie een podiumplaats behalen. Hij loopt boven mijn tempo en ik zie de hartslagmeter naar donkerrood gaan... dit is een dag waar de pijn prominent aanwezig zou zijn. Ik kan volhouden en hij (2eh50) loopt naar de wissel met een 10 tal seconden voorsprong. Ik maak een snelle wissel en we starten samen aan de fietsproef van 30km , daar probeer ik vanaf het begin voluit te gaan en ik kan een gat slaan van 300m op de 2e h50, per technische zone die passeert maak ik steeds meer plaats goed en ik kan ook de jongere strijders blijven inhalen, ik blijf de snelheid aanhouden en kan opnieuw wisselen met een voorsprong van iets boven de minuut op de 2eh50. Mijn longen willen het vege lichaam verlaten en ik zie sterren en de zon tergelijktijd, nu nog 2.7km lopen. Het wordt strompelen want mijn milt slaat toe en zo ook mijn postuur. Ik denk dan al dat ik die voorsprong niet zal kunnen houden op de 2e H50. Ik zie af gelijk de beesten en de jongere sterke lopers zijn in aantocht, ik moet er 3 laten voorbijgaan en ik kijk meer achterom dan voorop omdat ik denk elke seconde ingehaald te worden door mijn concurrent h50. Plots zie ik de gebouwen in de verte en ik heb nog een 700meter te gaan. Ik begin er opnieuw in te geloven en pers de laatste krachten uit mijn benen, ik kan met moeite ademen van de pijn in de milt en ik zie mijn concurrent niet meer naderen. De finishlijn was dan ook zeer welkom en ik eindig als 17e(weet niet of die gegevens juist zijn) maar ben wel zeker 1e bij de H50. Dubbel van de pijn en het plezier kan ik deze dag afsluiten, sporten is gezond maar vandaag voelde dit toch even heel anders.
Liam, mijn zoon, deed de jeugdwedstrijd en kon opnieuw(3e keer op rij) de 4e plaats bemachtigen. Hij is ook niet de loper zoals ik maar in het fietsen kon hij ook het verschil maken.

Baert Liam: 

4e jeugd

Baert Dirk: 

1st h50 (17e alg)