Hel van Kasterlee

Hel van Kasterlee 2018 doet zijn naam alle eer aan

Het werd een editie om niet snel te vergeten, de Hel van 2018. Zaterdag lag het parcours er nog kurkdroog en hard bevroren bij, maar dat zou zondagmorgen even anders zijn: Kasterlee lag onder een mooi laagje sneeuw en met de voorspelde dooi beloofde het een zware tocht te worden. De voorbereiding tijdens de laatste week verliep ook al niet vlekkeloos: wat last van darmklachten en tot overmaat van ramp een barst in mijn MTB-kader. Gelukkig kon dit laatste probleem snel en goed worden opgelost dankzij Dirk die me tegen donderdag een nieuwe MTB Cannondale kon bezorgen zodat ik op technisch vlak in de beste omstandigheden kon starten. Om stipt 8 uur kwam de duivel uit de hellepoort te voorschijn en begonnen we aan 15 km lopen op een besneeuwd wegdek. Het opspattend smeltwater was al een eerste onaangename koudeprik die er mee zou voor zorgen dat uiteindelijk 130 deelnemers de finish niet zouden halen. Als 16de kon ik zonder veel forceren de wisselzone binnenkomen en beginnen aan 117.5 km mountainbiken. De eerste twee ronden verliepen best ok omdat de ondergrond nog hard was, al was het in het bochtenwerk steeds uitkijken om niet uit te schuiven. Vanaf ronde drie gingen de poorten van de hel pas echt open: de dooi zorgde ervoor dat het parcours steeds zwaarder werd en door het opspattend ijswater moesten steeds meer en meer deelnemers met onderkoelingsverschijnselen opgeven. Ikzelf had geen last van de koude, maar kreeg een onverwacht probleem: ik zag niets meer door mijn bril en moest deze afgooien. Ik had echter niet gedacht dat ik na een tijdje steeds minder en minder zou beginnen zien: vuil in de ogen en vooral bevroren netvliezen zorgden ervoor dat alles heel mistig werd. De laatste fietsronde zag ik nog amper 1 meter voor me uit en was het onmogelijk om nog hard door te fietsen, laat staan het ideale spoor op te zoeken. Even belandde mijn fiets zelfs in het water van de Kleine Nete, maar ik kon me nog aan wat struikgewas vastklampen. Anders was het daar al game over! Ik besefte dat ik in een verloren positie blind rondfietste en probeerde het spoor te volgen van fietsers die nog in hun 4de ronde zaten om toch maar de weg naar de wisselzone te vinden. Een normale mens zou stoppen, maar ik wou toch doorzetten om de finish te halen. Met de hulp van mijn vrouw slaagde ik erin om mij snel wat om te kleden en de uitgang van de sportzaal te vinden om aan 30 km lopen in 69ste positie te beginnen. Ze grabbelde me bij de arm, riep "naar links, naar rechts, rechtdoor" en weg waren we. Als relatietest kan dat wel tellen; ik ervaarde nu wat ik eigenlijk al wist: mijn vrouw kan ik blindelings vertrouwen. Ik zou in deze blinde 30 km nog de 8ste looptijd neerzetten om uiteindelijk de finish te bereiken als 30ste algemeen en 6de master. Ontgoocheld omdat er veel meer in zat, maar toch fier dat ik de eindstreep heb gehaald. Sport is sport en de omstandigheden zijn wat ze zijn. Ze maakten deze hel tot een heroïsche editie die ik nooit zal vergeten. And by the way: the day after zag ik het licht weer en was 'de rook om mijn hoofd verdwenen'...
Nog eens een groot woord van dank aan Dirk van Bikesensation Beernem voor de perfecte technische ondersteuning (de fiets is top), aan Jesse voor de perfecte voorbereiding (de conditie was super), aan de mensen van het Rode Kruis in de EHBO-post, aan de supporters ter plaatse en vooral aan Ilse, zonder wie ik dit avontuur nooit tot een goed einde zou hebben gebracht.

De Coene Wim: 

30ste algemeen, 6de master 40+