Koers 1.12 Ardooie

Gisteren beleefde ik in Ardooie nog eens een mooie koersdag. Het was lang geleden, maar gisteren voelde ik mij weer eens echt coureur.

67 renners aan de start onder een stralende zon, maar toch was het niet echt bakken, want er stond een heel strakke wind, die onweer voorspelde, waarvan we gelukkig gespaard bleven. Ik had toch een beetje schrik van de hitte, want vrijdag was ik nog op training helemaal bevangen geraakt van de hitte. Die vroege zomer werkt serieus op mij.

28 kleine rondjes stonden op het programma met een binnenwegje waar de wind op de kant zou zitten. Dat was het belangrijkste recept van de wedstrijd. Ineens gaat het keihard en vanaf de eerste ronden schieten ze er achteraan af. Ik voel de hitte branden in mijn luchtpijp. De ene na de ronde is daar gewoon rijden op leven en dood en vooral niet nadenken dat we daar 28 keer moeten passeren. Ik kan gelijdelijk aan een beetje meer vooraan positie kiezen en wanneer het na 4 ronden eindelijk wat stil valt, probeer ik even alleen in de aanval te gaan. Als iedereen een beetje op zijn gat zit is het normaal gezien de moment om er op uw sokken vandoor te gaan, men weet nooit kaap ik zo een premietje binnen.

Al snel krijg ik 3 man mee, die duidelijk over een stel sterkere benen beschikten. Zonder veel na te denken draai ik vol mee rond met die mannen en ik voel me echt goed. Een ronde later komen 10 man aansluiten en nu was het echt een plezier. Niet meer vechten naar de binnenweg en vol ronddraaien. Ik doe niks liever. Mijn enthousiasme in het ronddraaien werd door mededoen van enkele collega's beloond met een vrijgeleide voor een premie, waarvoor dank.

Helaas komt op 30km van het einde nog een 10-tal man aansluiten en dat was het signaal voor de 2 Lombarden om in de aanval te trekken, net toen ik op kop aan het rijden ben. Ik kan pas helemaal achteraan aanpikken, maar zoals verwacht op het binnenwegje scheurde de boel opnieuw en ik verzeil in een laatste groepje, die dan alweer ingelopen werd door een grote bende. Gelukkig rapen we weer wat volk op die voorin lost. Ikzelf blijf ook alle laatste ronden volledig meekoersen. Ik begrijp het niet zo goed. Ik zie veel goede mannen kapot zitten en ik ben eigenlijk nog absoluut niet zo moe. Zo kan ik weer met een groepje wegrijden die rijdt voor plaats 13 en word zo 22ste. Ik had dus echt een superdag. Nochthans had ik deze week al serieus getraind en vooral heel wat belastende loopkilometers gedaan. Vrijdag onder andere nog 20km. Een jaar geleden zou ik hier nog 5 dagen slechte benen van gehad hebben. De moraal zit goed. Nog 9 dagen verstandig doorwerken en we moeten er staan in de LCMT.

Devoldere Niki: 

22ste op 67