Koers 1.12 Wakken

Na 2 weken als een zombie, voelde ik mij zondag op training plotseling superman. De wielertoeristen van de Mandelfietsers zullen het geweten hebben. Ik sprong bijna uit mijn vel van energie. Die supercompensatie na de LCMT komt er dan toch uiteindelijk. Dit was ineens het sein om te gaan koersen in Wakken gisteren.

46 man aan de start voor een hele snelle omloop. Warm weer, weinig wind en af en toe wat regendruppels op het gezicht om af te koelen maar nooit een nat wegdek. Ideaal dus.

Ik heb meteen het goede gevoel en ik spring constant mee of probeer er toch alles aan te doen, maar toen uiteindelijk 15 man weg reed met alle goede ineens, was ik niet mee en het was direct duidelijk dat we ze nooit meer zouden weerzien. Een beetje gefrustreerd zit ik in het peloton. Ik had toch zo graag nog eens een deftige prijs uit de benen geschud, want dit is waarschijnlijk de enige keer dat ik met zo'n stel benen rondrijd.

Niemand wil echt ronddraaien en legt zich al neer bij een koers voor de 16de plaats. Ik demarreer constant, maar geen enkele poging is succesvol. Toch wel een beetje ontgoocheld eindig ik laatste als 41ste op 46. Ja, spurten kon iedereen wel nog.
Aan de andere kant heb ik mij wel geamuseerd. In 2017 was het constant aanklampen. Het is echt genieten om weer mee te kunnen koersen zonder dat je zelf enorm afziet.
Helaas kan ik niet verder genieten van deze supercompensatie. Zaterdagmorgen vertrek ik voor mijn werk 7 dagen naar Zuid-Korea. Dit zal een zware reis worden, waarbij ik ook 7 dagen niet op een fiets zal zitten. Toch wel heel jammer, nu de vorm daar is en het hoogseizoen in de koers begint, maar that's life.

Dank aan Bart Devriese voor de foto.

Devoldere Niki: 

41ste op 46