LCMT

When shit happens...

LCMT: When shit happens…

Dit jaar zou ik sinds lang opnieuw eens proeven van enkele MTB-marathons met als orgelpunt de LCMT, een meerdaagse wedstrijd in de regio van Houffalize. Ik schreef me eind vorig jaar in. Een leuk gegeven was dat we met quasi het ganse team daar present zouden zijn.

Aan MTB marathons deelnemen vraagt een gedegen voorbereiding. Veel kilometers malen en hoogtemeters maken. Daarnaast moet je ook over de nodige fysieke mogelijkheden beschikken, dixit een grote motor hebben. Het laatste heb ik niet, maar de kilometers malen en hoogtemeters maken heb ik wel in de hand.

Maar een enkelblessure, een zware griep waar ik toch een maand mee sukkelde en een hamstringblessure gooiden echter roet in het eten. Ik kon de gewenste kilometers niet malen en de hoogtemeters maakten plaats voor ritjes langs de Leie.

Kortom ik vertrok met een klein hartje richting Houffalize. Tot overmaat van ramp werd ik de dag voor de eerste rit getroffen door hevige diarree. Een ganse lat immodium en een handvol enterols zorgden dat de diarree stopte.

Ik stond leeg aan de start van de eerste rit, goed voor 92 km in en rond Houffalize. Zonder ambitie en motivatie plaatste ik me helemaal achteraan het pak. Ik startte traag met de enige doel om de finish te halen. De eerste drie uren waren fysisch en mentaal heel zwaar. Ik had buikkrampen en geen energie. Pas na 3 uur voelde ik me iets beter en kon ik normaal eten tijdens een bevoorrading. Ik kon zo een uur genieten om dan na 4 uur wedstrijd door mijn beste krachten te zitten door het gebrek aan kilometers. Pas na 6u9min bereik ik de finish compleet verzuurd.

De volgende dag was de langste rit richting Luxemburg. Ik had me voorgenomen om niks te forceren en desnoods zou ik me beperken tot de toerversie buiten wedstrijd die een 25km korter was. Dirk zou me vergezellen. Wat voor hem een rustig ritje was, was voor mij bij momenten skarten. Met een te beperkte basis kwam ik al snel terug in de problemen en na een kleine 50 kilometer moest ik me al parkeren met krampen in de bovenbenen. Het teken om over te schakelen op de toerversie.

De derde dag startte in de regen en ook hier zou ik me beperken tot het rijden van de toerversie.

Ondanks de tegenvallende resultaten was dit toch een unieke ervaring.
Vooral de leute met de teamgenoten deed de miserie direct vergeten! Ook als training kon dit ook zeker tellen.
Thx Team Bikesensation!!!

Jan Goddaer: 

DNF