LCMT Triathlon Niki

Winst na 24u21min strijden!

Het voorbije weekend was het eindelijk zo ver. 8 maanden trainde ik met 1 doel en dat was mijn titel verdedigen in de LCMT triatlon. Het idee voor deze wedstrijd werd mede door mij aangebracht en vorig jaar kon ik vrij gemakkelijk de toen al behoorlijk extreme eerste editie winnen. Na een rondvraag bij de toen aanwezige deelnemers bleek dat de wedstrijd nog niet extreem genoeg was en omdat de afstanden niet in verhouding waren, mocht het lopen en zwemmen voor de meesten serieus opgetrokken worden. Iets waar de organisatoren gewillig op in gingen. Ikzelf wou niet morren, maar toen het programma bekend werd, viel ik echt bijna van mijn stoel. De totale loopafstand werd met 66km bijna verdrievoudigd en het zwemmen opgetrokken naar 5,5km. Ik kreeg veel berichten met de vraag of dit er niet allemaal wat over was, maar als ex-winnaar wou ik me daar niet in moeien. Ik wou de uitdaging aangaan.

Vanaf oktober stond alles in het teken om mijn loopbasis uit te bouwen. Daardoor presteerde ik een ganse winter slechter in de crossduatlons, maar ik had constant maar 1 doel voor ogen. De groene trui voor King Of The Ardennes 2018 zou voor mij zijn. Deze wedstrijd vindt trouwens plaats binnen een fietsevenement en voor de sponsors is dit heel goed meegenomen. Mijn eerste test was de trailrun in Grand-Halleux een maand geleden over 45km, waarvoor ik nipt klaar geraakte en ook redelijk goed presteerde. Daarna zou ik volledig alles op het fietsen zetten. Ik reed heel goed in de koers, maar 2u40 koersen bij de EZC is nog geen 185km rijden in de LCMT. Helaas vielen redelijk wat trainingen in het water. Ik bleef precies sukkelen met oververmoeidheid en geen enkele training had ik nog een goed gevoel. Lange duurlopen doen toch iets met een mens en ik heb echt moeten schipperen. Met niet al te veel zelfvertrouwen trok ik dus naar de LCMT. Ik had geen klimtrainingen gedaan, enkel nog 1 lange training op de tijdritfiets van 200km door Noord-Frankrijk. Mijn pa belde mij nog eens op de vooravond en vertelde me letterlijk dat deze opdracht toch onmogelijk is en dat ik toch heel waarschijnlijk de finish niet zou halen. Ik was van hetzelfde gedacht, ik zag er geen beginnen aan. En ik ken mezelf. Als ik strijd voor de overwinning, ga ik soms over mijn limieten en kan het plotseling over en uit zijn. Maar ik moest mijn kans wagen.

Dag 1: 187km cyclo - 15km trailrun

Met 29 triatleten vermengden we ons met het cyclopeloton voor ineens de mooiste koninginnerit van Houffalize via Clerveaux - Vianden en Echternach. De start is wind mee en het gaat direct behoorlijk hard. Harder dan vorig jaar, maar in tegenstelling tot vorig jaar toen ik al snel de enige triatleet was die nog mee was in een kopgroep van 14, zat ik nog in een groep van 35 man, waarvan zeker nog 5 triatleten. De concurrent, waar ik nog meest voor vreesde, Rinus Holvoet, lag er toen al af, maar ik had nog ander vlees in de kuip. Oa Dieter Staelens (LTTD), Nic Meeus (vorig jaar 2de), Dick Steven, Stijn Roelens (Winnaar ChtriMan in 9u11 in 2017) en Tom Michielsen. Dit zag er echt niet goed uit, want we met zo'n grote groeep terugkeren op de hoge winderige heuveltoppen zal waarschijnlijk geen afscheiding meer volgen. Ondertussen was ook in kleine groepjes al een man of 8 weggedemarreerd, maar daar wou ik toch mijn energie niet aan verspillen.

Gelukkig brachten de natte Luxemburgse wegen en de nieuwe kasseihelling (Mont St Nicolas) toch plots schifting. Gelukkig draaide ik voorin de kasseien op en kon ik daar nipt aanklampen. Vanaf daar had ik enkel nog Dieter Staelens bij mij. Die reed daar al constant mooi in laatste positie en ik wist totaal niet hoe ik de beroepsmilitair moest inschatten. Sympathiek was hij wel, maar hij leek wel supergeconcentreerd. Wat moest ik daar mee? Toen hij op een zware lange helling na 85km, die ik mij nog perfect herinnerde van vorig jaar, door krampen even voet aan de grond moest zetten, sprong ik bijna letterlijk een gat in de lucht. Nu kon ik eindelijk mijn slag gaan slaan.

Aan de bevoorrading kon ik rekenen op mijn vrouw om geen tijd te verliezen en konden we beginnen het gat uitbouwen. Er was immers nog 90km te gaan over heel lastig winderige wegen. Mijn groepje zou constant uitdunnen en ik moet heel diep gaan bij momenten om te kunnen blijven volgen, maar ik zal bij de 4 overblijvers zitten. Vooraan was nog een man of 7 voorop, dus ik schat dat ik in de cyclo ongeveer 11de ben geëindigd. 3 rondjes van 5km trail rond Houffalize dienden afgelegd te worden en ik ging superrustig van start. Ik wou absoluut geen inzinking krijgen en ik was eigenlijk, net zoals mijn mede cyclorijders ook al stikkapot, alleen konden zij gaan genieten van een fris pintje. Ik slaag er echt in om een rustig comfortabele tred te ontwikkelen. In de laatste 1,5km stijl bergaf liep ik bewust heel traag om zo weinig mogelijk spierschade te hebben. Bij de eerste doortocht was ik benieuwd hoeveel volk al aan zijn eerste ronde zou begonnen zijn. Mijn vrouw riep me toe dat er al 5 vertrokken waren. Wat een domper! Vorig jaar sloeg ik ineens een gat van meer dan een uur. Ik kan gelukkig mijn lopen zonder problemen afwerken, waar ik eigenlijk al van verbaasd ben en na 7u18min wedstrijd was het bang afwachten om mijn voorsprong te kennen. Groot was de ontgoocheling toen 4 man bijna allemaal samen met 15 min achterstand binnen kwam. Alle 4 hadden ze 10 min op mij goed gemaakt in het lopen. Met nog 50km lopen te gaan, ziet dit er allesbehalve safe uit. En ik had nu al mezelf overtroffen. Eén troost was wel dat al één doel uitkwam en dat was dat ik toch al minimum 1 dag de leiderstrui mocht aantrekken. Ik hoorde ook dat mijn concurrentie gespurt had voor het puntenklassement en elkaar wel wat pijn gedaan hadden.

Dag 2: 500m zwemmen - 162km cyclo - 15km trailrun

Het 500m zwembadzwemmen is vooral een gezellig onderonsje voor de triatleten. Dit is enkel van belang voor het puntenklassement, want veel tijd kun je er niet mee winnen of verliezen. Aangezien ik mij niks aantrek van het puntenklassement zwem ik op mijn gemak. Ik wou absoluut geen verzuurde armen straks op de fiets. Toch was het een opsteker dat ik kon vaststellen dat 2 van mijn naaste achtervolgers nog trager dan ikzelf zwommen. Ik kom dat niet veel tegen.

De fietsetappe bestond vooral in de eerste helft uit een boel hellingen. Eénmaal bovenaan de Stockeu zouden we naar de Oostkantons trekken waar het parcour vlotter zou lopen. Voor mij gold dus één tactiek. Opnieuw meegaan met de kop en hopen dat ik de Oostkantons kon doorkruisen in een comfortabele groep. Het gashendel ging meteen open. Op slingerende bosweggetjes werd alles op een lint gezet zowel bergop als terug bergaf. Ik moest enorm diep gaan om aan te klampen. Ook de lopersbenen lieten zich toch al wat voelen, gelukkig had ik al een beetje kunnen loszwemmen. Dat deed echt deugd. Na een 20-tal km kwamen we op een lange weg richting Baraque Fraiture en kon ik de schade opmeten. We waren nog met een klein groepje van 20-man en achter ons was minuten ver niets meer te zien. Gaat het eindelijk lukken? Helaas valt het bij ons wat stil. Die mannen rijden voor hun plaatsen onder elkaar en die zaten elkaar wat te beloeren voor de heuvelzone die er aan komt aan de Wanne. Frustrerend voor mij.

Aan de Wanne breekt de hel los. Ik doe er alles aan om niet afgescheiden alleen te geraken, maar de zware en supersteile hellingen blijven elkaar daar opvolgen. Ik trek de Oostkantons in met een groepje van een man of 10, na 7 koplopers. Maar ik hang er nog gelijk een zombie aan. Ik heb me compleet choco moeten rijden. En die goed bollende wegen waren toch wel heel relatief en er was weinig verstandhouding in onze groep. Op 17km van de meet begonnen ze op de laatste helling elkander zelfs kapot te demarreren en ik besloot wijs om daar niet aan mee te doen. Alleen viel het wat tegen hoe ver 17km alleen fietsen in die omgeving daar eigenlijk nog kan zijn. Het licht leek stilaan uit te gaan.

Ik loop opnieuw rustig, maar toch al een minuut sneller dan gisteren. Ik versta er mij niet echt aan, maar toch krijg ik opnieuw 10min aan mijn broek. Mijn concurrenten lopen nog zo fris als een hoentje rond precies. Mijn voorsprong na een ganse dag in de spits strijden bedroeg amper 8min. Het is stilaan duidelijk dat de triatleten in de achtervolging wel een betere verstandhouding hebben dan die cyclorijders, die maar blijven koersen voor hun plaatsen. Nog een dag in het groen dus, maar ik zie het nu toch echt niet meer zitten. Ik sta ondertussen op 27min. Dit is absoluut niet voldoende en dit betekent dat ik morgen opnieuw moet aanvallen, maar ik ben al dood.

Dag 3: 1000m zwemmen - 140km met de tijdritfiets - 15km trailrun

Ik zie het deze morgen echt niet zitten. Ik heb 2 knieën die serieus pijn lijken te doen. Het lijkt een soort tendinitis. Ik had alweer een slechte nacht en koppijn. Alle symptomen van een sportman die op is. Door de watertemperatuur was de afstand ingekort van 2500m naar 1000m. Voor de start werd overeengekomen dat stayeren zou toegelaten zijn, want toch niet controleerbaar. Iets waar niemand over pruttelt, want 140km alleen rijden door die Luxemburgse velden is ook niet echt aangenaam. Vorig jaar hebben we zelfs door de hitte en uitputting de wedstrijd onder de top 5 compleet stilgelegd en niet gekoerst tegen elkaar en genoten van alle bevoorradingen. Het werd een leuk tochtje, maar deze luxe had ik vandaag niet.

Ik zwem energiezuinig in het ijskoude sop en zorg dat ik net voor Nic Meeus uit het water kom. Nic had gisteren wat pech en stond op ruime achterstand. Ik hoopte met hem een koppeltijdritje te kunnen neerzetten. Ik beloofde hem dat ik hem zo terug op het podium zou loodsen, maar daarom mochten we echt niemand van de snellere zwemmers meenemen. Enkel Nic en ikzelf.

Ondertussen hadden Rinus Holvoet en Stijn Roelens ook al een koppel gevormd. We reden vrij snel het gat dicht, maar ik maande Nic aan te wachten om het laatste stuk te dichten en toe te slaan op een helling. We zouden verrassen met een snedige demarrage. Het ijsbad had me voor het zwemmen duidelijk goed gedaan. Ik was heel sterk. Toen we demarreerden moest Nic iets te veel ruimte laten waardoor Rinus en Stijn konden terugkeren. Ik probeerde direct opnieuw en toen moesten de plannen worden gewijzigd. Ik kreeg Rinus mee. Ik deed hem direct dezelfde belofte. Want ook Rinus was voor mij geen direct gevaar meer. Ik moest vooral Stijn Roelens en de mindere zwemmers Tom Michielsen en Dick Stevens achter mij houden.

Het werd een leuke tocht. We deden alle 2 ons best, maar er was ook heel wat tijd om te genieten van deze supermooie tocht. Er werd ook echt heel wat afgekletst. Rinus en ikzelf kennen elkaar al een half leven. Wat een droomtraining. Dit was echt genieten. Voor het eerst kon ik rijden op mijn tempo en niet op dat van een ander. Rinus kreeg het meer en meer moeilijk zowel bergaf als bergop om mij te volgen en zonder dat het echt nodig was, trok ik aan de abdij van Clerveau in de aanval. Een vlucht van 18km als een bezetene leverde me nog 3,5 minuten op. Ik droomde alweer van de etappe overwinning en sowieso wat extra minuten nemen op Rinus kan nooit geen kwaad.

Ik loop opnieuw beter dan de vorige dagen en er gaat nog een minuutje af. Ondertussen loop ik de loodzware 15,2km al onder de 1m25. Helaas haalt Rinus mij in na 7km. De etappewinst is weg, maar het goede nieuws is dat mijn concurrenten meer dan een ronde achter waren. Ze hadden elkaar ook gevonden, maar toch heel wat achterstand opgelopen. Toch blijf ik met open mond toekijken hoe zij mij heel dartel voorbij kwamen gevlogen. Het lijkt alsof de dagen absoluut geen vat op hen gehad hebben. Ondertussen zijn we al 20u30min bezig op 3 dagen. Niet normaal.

Het voornaamste is nu dat ik eindelijk vrij safe ben met een uur voorsprong op nummer 2 en 3.

Dag 4: 500m zwemmen - 35km MTB - 20km trailrun

Eindelijk kon ik eens relax naar de start trekken. Het zwemmen werkte ik relax af, maar dat was toch al een halve minuut trager dan 2 dagen geleden. Duidelijke symptomen van een leeg lichaam. Toch keek ik uit naar deze etappe. MTB is toch mijn ding, maar als je de ene dag cruised met de tijdritfiets is het toch wel wat aanpassen naar die MTB. Het is gelijk van een F1 bolide overstappen in een traktor. Carl Salomez, crossatleet die gisteren niet gelopen had, deed nu ook terug mee. Die zou zeker ook wel zijn ding proberen te doen.

Het was heel koud toen we startten. Ik zou rustig en safe rijden en proberen deftig die 20km trailrun uit te lopen. 1 uur voorsprong moest zeker ruim voldoende zijn. Maar het startschot was nog maar gegeven of er was iets in mij dat me ineens al deed demarreren. Ik vloog weg voor een eenzame solo. Er wordt in de LCMT wel eens gezegd dat de afstanden niet altijd eerlijk verdeeld zijn en in deze etappe was dat wel en ik wou me zeker bewijzen. Ik probeerde zo veel mogelijk voorsprong te vergaren en zou gaan voor de etappe. Het was amper 10 graden en de hemelsluizen gingen open. Ik bevroor bijna op de fiets en ik voelde zelfs op het einde stilaan het licht uitgaan, maar ik wist dat ik een goed fietsnummer had neergezet en dat de sterkste loper Rinus, nu niet bepaald een MTB specialist is.

In de wissel was ik zo bevroren dat ik amper mijn schoenen aan kreeg, maar dan, zo is al meermaals gebleken, ben ik op mijn sterkst. Enorm aangemoedigd vertrek ik rustig voor de trailrun van 20km die op een heel pittige MTB lus is. Mijn ploegmaat Joey Deforche had het fietsonderdeel overgeslagen en zou samen met mij lopen. Dat was heel leuk, maar wel zo een beetje vervelend als hij constant lijkt te moeten inhouden. Maar ik kom meer en meer in mijn sas. Ik voel me stilaan ontdooien. De bevoorrading na 8km is een echt kantelpunt en ik begin serieus te versnellen. Ik versta er mij niet meer aan. Een mens zijn lichaam zit raar ineen. Ik kan in de achtergrond nog steeds niemand zien afkomen en ik hoor Joey steeds meer en meer hijgen. Ik krijg vleugels. Van alles schiet door mijn hoofd. Met de tranen in mijn ogen trek ik door op de laatste hellingen.

Ik wil eerste zijn aan de finish, want ik wil een finishfoto samen met Pascale en de kinderen. Want dit hebben wij echt als gezin bereikt. Niets hadden we aan het toeval overgelaten. 4 dagen lang kon ik beschikken op een support crew waar iedereen jaloers op was. Daarom wens ik mijn vrouw, Yannis en Emma heel hard te bedanken voor hun steun en meeleven. Met 25 sec, win ik nipt de etappe voor Rinus, die nog ineens een sprong maakt van plaats 4 naar plaats 2.

Naast mijn PR op de 100km ultralopen in 1996, mijn 2de plaats in de volledige triatlon van Hannover in 2009, plaats ik zeker in de top 3 van mijn beste sportprestaties ooit. Daar gaan we van genieten, want ik ben stilaan op een leeftijd waarbij die kansen niet te dik meer gezaaid gaan zijn. Maar naast de sportprestatie was het ook een topweekend met het ganse team. Ook de crew van de LCMT zijn allemaal super vriendelijke en behulpzame mensen. Het is nu mijn 3de deelname en het is er een beetje thuiskomen bij familie. Ik zou zeggen tot volgend jaar, alleen weet ik niet of ik er ooit nog eens zal in slagen om mij zo op te laden en voor te bereiden voor dergelijke uitdaging. Eerst wat rust.

Devoldere Niki: 

1ste op 29