LCMT Triatlon

Naar analogie van de LCMT van 2017 had ik me opnieuw ingeschreven omwille van de volgende redenen: de goede organisatie, de mooie omlopen in en rond Luxemburg, de mensen die ik vorig jaar leerde kennen en natuurlijk de sfeer in het team. Een ideaal recept voor een 4-daagse waar sport centraal staat vanaf de wekker tot bedtijd. Mijn doel was beter doen of vorig jaar, zijnde meer uren maken op de fiets (XL's), punten halen in het zwemmen en de afsluitende trial aan een mooi tempo afhaspelen.

De donderdag: Vroeg uit de veren, op tijd naar de start en met een goeie dosis moed starten we eraan. Bij de start zoek ik positie bij de gekende namen van vorig jaar (zelfde tempo) en op een nat wegdek knallen we richting Luxemburg. Na 20 kilometer glooiende wegen en talloze putten is de grens Luxemburg in zicht. Op een S bocht zie ik een mede triatleet een slippertje maken met zijn fiets, hij gaat net niet onderuit en duikt in een veld hoog gras waar hij na 400 meter aan de andere kant terug uit knalt... het is glad, het is opletten bij elke bocht. In de vallei zet ik mij mee op kop van mijn groep tot de splitsing, waar eigenlijk gewoon iedereen de L kiest behalve mijn fietsmaatje uit Nederland. We sluiten een pact om de XL uit te rijden en te genieten van de prachtige omgeving, waar het zonnetje komt priemen. Na 187 km kom ik binnen en besluit ik nog 5 km te gaan lopen ipv 15 km om de benen te sparen voor de komende dagen. Bij de wissel kreeg ik het nieuws dat Niki zijn leidersplaats had in de stand, hij hield woord. De rest van het team had ook een goede dag! 'S avonds ging ik mij op tijd gaan leggen... het waren immers nog 3 dagen!

De vrijdag: Hallo zwembad om 7u45. Een 500 meter wakker worden in 8min08, was een halve minuut beter is of vorig jaar. Wakker en tevreden spring ik op de fiets en kies ik baan richting hoge venen. Ondertussen zie ik Korneel geparkeerd in een put langs de Ourthe, jammer maar die gevaarlijke putten zijn echt bittere realiteit in Wallonië. Naar het schijnt zijn er in enkele putten cyclo's een halfuur verkeerd gereden. De benen zijn goed tot ik op de Wanne een klopje krijg, boven doe ik mij tegoed aan het tussenstopbuffet en het duurt even voor ik terug mijn ritme te pakken heb. De tweede is meestal de minst goede dag bij mij, vandaag niet anders. Ook mede door tegenwind op de terugweg. Het lopen erna had ik terug beperkt tot 5 km, het was al iets warmer maar nog te doen. Omdat we de hele tijd in België hadden gefietst had ik enorm veel putten gepast en was mijn zitvlak geterroriseerd. 'S avonds was iedereen van het team aanwezig, kreeg ik tijdens de maaltijd een kaasdouche van leider Niki en nuttigden we erna de betere recuperatiedrank met sappige verhalen van iedereen. De sfeer zat goed.

De zaterdag: Hallo fris meertje van Nisramont om 9u. De wetsuit verhulde het koude water een beetje, maar mijn tenen krulden toch toen ik het water inging (zonder teenkrullers nota bene). Ik koos positie bij de snellere zwemmers en kon vanaf de start goed mee met het tweede groepje. Bij het keerpunt had mijn naaste zwemmer het idee dat hij rugslag kon terugzwemmen, echter hij ging de verkeerde kant op en ik wees hem daar fijntjes op. Ik verloor mijn plaatsje en kon hem niet meer inhalen bij het tweede tussenpunt. Zeer tevreden over het zwemmen, intussen merk ik dat ik sneller zwem of vorig jaar. Yes! In de wissel nam ik de tijd om te eten, te drinken en te babbelen over de streek met enkele opgedaagde supporters. Dat meer is toch echt een aanrader. Ik startte alleen en redelijk op het laatst met de fietsproef, door het koude water voelde ik mijn benen amper. Pas na 40 km had ik echt goed warm, mede door het prachtige weer. Nadat mijn benen waren ontdooid begon mijn zitvlak ook te ontdooien. Ik had speciale creme meegebracht van de apotheek om dat euvel op te lossen. Echter ik was te kwistig met de creme, het zitvlak was terug ok maar ik kon amper schakelen omdat enkele vingers mee (licht) verdoofd waren... Leuke anekdote, en waarschijnlijk zeer grappig voor die boer die mij zag sukkelen bergop op mijn grote verzet. Ik vond op de tweede bevoorrading mijn maatje en kon zo de XL terug uitrijden. Dit was echt de mooiste etappe van de drie. Ik kom hier zeker terug om te trainen! Na de rit poogde ik nog 5 km te lopen maar de benen liepen vol en de warmte sloeg genadeloos toe. S avonds nog een halfuur losgefietst naar verblijf, het was echt prachtig weer ervoor.

De zondag: Hallo zwembad om 8u15. Terug 500 meter en terug 8min08. Toen ik het water met bakken uit de lucht zag vallen en de thermometer nog geen 10 gr zag aangeven besliste ik om geen MTB te doen, maar mij even te leggen ... voor de afsluitende Trial van 19 km. Ik wachtte Niki op om samen met hem aan te zetten, hij was alweer op kop en had zijn zinnen gezet op de dagwinst en om zichzelf als leider nogmaals te bewijzen. We liepen echt goed door op het parcours, waar de hoogtemeters in de eerste 10 kilometers al talrijk aanwezig waren. Vanaf km 12 heb ik een klein dipje gehad en zag ik Niki zo weglopen. Op een iets beter lopend stuk kon ik terug mijn snelheid vinden en kwam ik binnen op 1u39 min. Zeer tevreden van deze loop na 3 dagen labeur.

Besluit: deze editie heb ik veel meer kunnen doen of vorig jaar, ik was sneller op de fiets en in het zwemmen. Ik had nog energie over voor een goeie trial en de form is in stijgende lijn. Volgend jaar ben ik zeker terug aanwezig, de LCMT is een prachtig event! Ik heb zeer erg genoten van de tijd met iedereen van en rond het Team Bikesensation. Vanaf nu werken we hard verder en proberen we goede resultaten te halen om het team en zijn sponsors in de kijker te zetten! Sportieve groeten van een vermoeide maar voldane mens :D.

Deforche Joey: 

DNF op 29