VTT Tangissart Chrono 77km

Mountainbikers beleven meer...

Zondag laatstleden stond ik aan de start van mijn tweede MTB Chrono. Na Thuin, waar ik aan de lijve mocht ondervinden dat het rijden van MTB-marathons een degelijke voorbereiding en conditie vraagt, was het nu de beurt aan de VTT Tangissart Chrono in Villers La Ville. In Thuin stonden slechts 45km op de teller, nu zouden het er 77 worden.
Het weer beloofde goed mee te vallen, wat al een eerste opsteker was. Dat we met 4 ploegmakkers aan de start stonden, maakte het feest compleet. Enige domper op de feestvreugde kon mijn beperkte basis worden. Het was gissen naar hoe ik me na 3 uur wedstrijd zou handhaven.

Wedstrijdverslag:
Met Bram Huysentruyt, Dirk Baert, Christian Gobert en ikzelf kleuren we het peleton toch enigszins groen en zwart. Bram staat helemaal vooraan het pak. De veteranen kiezen wijselijk om achteraan te starten. De tocht begint met een steile klim om dan eens boven de singletracks in te duiken. Aanvankelijk probeer ik Dirk te volgen. Maar na enkele singletracks en klimpartijen is hij al uit het zicht. Ik beland in een groepje en rij zo een lange tijd samen tot ik een pijltje mis en een extra lusje rij en dus wat terrein verlies. Op zich niks ergs. Want een resultaat rijden, zit er toch niet in. De zon, de mooie streek, de afwisseling van mooie beklimmingen en technische afdalingen zorgen ervoor dat de tijd voorbij vliegt. Na 2 uur wedstrijd voel ik de eerste vermoeidheid opkomen. Toch loopt alles nog zoals gepland. Tot ik zonder het te beseffen aan een spoorbedding voor de tweede maal een pijltje mis. Nu laat ik wel een lus van 15km links liggen. Onwetend rij ik verder. Tot ik door de eerste in de wedstrijd word voorbij gevlamd. Mijn eerste reactie is hilarisch genoeg: dat is er eentje die misgereden is. Plots valt de frank. Lap, ik ben fout gereden. Het eerste wat in me opkwam was: ”zoals een vrouw de kaart kan lezen, zo kan ik pijltjes volgen”. Gelukkig is het bij een gedachte gebleven en heb ik dit nergens wereldkundig gemaakt. Ik heb namelijk een heilige schrik voor polemieken.

Conclusie:
Wedstrijd voor niks.
Ik peddel nu gewoon verder en na 62km en 3u kom ik aan de finish.
Resultaat geen uitslag.

Ik beslis direct om nog de toertocht van 25km te rijden zodat ik toch in functie van de LCMT de nodige uren in het zadel heb gezeten. Na 13km kom ik aan de bevoorrading. Ik voel een appelflauwte opkomen en gooi me op de lekkere chocoladecake. Ik laat enkel nog kruimels achter. Ik zet mijn tocht verder. Het beste is er nu helemaal af en als dessert krijg ik een nog een immense kramp op zo een kilometer van het einde. Leeg kom ik aan.

Wat heb ik geleerd:
Ik kom duidelijk tekort in het mountainbiken. Met mijn deux chevaux motor, kom ik gewoon teveel paardekracht te kort.
En als leek in het mountainbiken, kan ik op vlak van techniek nog heel veel bijleren.
Maar daar tegenover staat dat de beleving heel veel compenseert. Elke rit is een avontuur. Enkel een snelcursus pijltjes lezen is voor mij een must.

Jan Goddaer: 

DNF (door wegvergissing)