XDuathlon Des Lacs

PEDAL, DAMN IT

Verslag Jan:

X-duathlon des Lacs: PEDAL, DAMN IT

Dat het geluk de laatste tijd niet aan mijn zijde staat, heb ik nu ook weer mogen ervaren. Na een overval van vier Russen, die mij 6 dagen lang aan het bed kluisterden met een griep om u tegen te zeggen, had ik toch enkele weken nodig om terug op mijn effen te komen. Vooral de longen hebben hun deel van de miserie gekend. Het was alsof ze continu in brand stonden. En dit alles ondanks een griepvaccinatie…

Pas de week voor de X-duathlon begon het tij te keren. Een doorgedreven training met Dirk Baert in Middelkerke leerde me dat het terug de goede kant opging maar evenzeer dat de conditie toch een flinke knauw had gekregen.

Ik stond dan ook met vele vraagtekens aan de start. Hoe is het met de conditie gesteld? Zal ik de wedstrijd vlot verteren? Hoe zal de enkel reageren?
Allemaal vragen die mij deden beslissen om in de eerste plaats te genieten en gewoon plezier te beleven, vooral tijdens het mountainbiken. Lac de l’Eau d’Heure is trouwens een prachtige locatie en het Bike Park is een echt mountainbike paradijs.

Bij de verkenning werd het duidelijk dat het MTB-parcours dit jaar ten opzichte van vorig jaar serieus gewijzigd was. De MTB-ronde was een stuk ingekort maar was wel een aaneenschakeling van techniek, snelheid, singletracks, klimmen,… . Kortom echte MTB en stukken zwaarder dan vorig jaar. Ik zag het volledig zitten.

Zondag rond 11 uur weerklonk het startschot onder een stralende zon.
Omwille van de enkel had ik quasi geen loopkilometers in de benen en vertrok ik heel traag, middenin het pak. Geleidelijk aan kwam ik onder stoom en maakte ik enkele plaatsen goed. Maar het ging moeizaam. Net na de eerste ronde van 2,5km voelde ik in mijn rechter hamstring een stekende pijn opkomen. Ja lap, terug een contractuur van de rechter hamstring zoals in de beachduathlon van Bredene. Ik moest direct temporiseren en verloor hierdoor veel terrein. Toch kon ik als 15de wisselen.

Eens op de fully NINER RKT 9, kon ik mijn ding doen. Ondanks de pijnlijke rechter hamstring, geselde ik mijn pedalen, net zoals dit op de Niner geschreven staat: PEDAL, DAMN IT!
Ik maakte enkele plaatsen goed en kon zo als 10de wisselen.

De slotrun was gewoon overleven en proberen te finishen. Ik kon net mijn 10de plaats behouden en werd in mijn agegroup (H40) 3de.

Ik onthou vooral dat ik super genoten heb van de eerste zon en het superleuke MTB parcours!
PEDAL, DAMN IT

Verslag Sofie:

Afgelopen zondag stond ik aan de start van mijn derde crossduathlon ooit, na Wachtebeke en het clubkampioenschap van Team Bikesensation. Deze keer wel voor het eerst in de Ardennen!

Na de parcoursverkenning wist ik dat het wel zou lukken. Maar ik besefte ook dat het een zware wedstrijd zou worden. Vooral het MTB-parcours was niet van de poes.

Ik startte het lopen voorzichtig en ik kon de eerste run vlot afwerken. Ik wisselde als 7de vrouw. Eens op de MTB voelde ik me in mijn sas. Ik haalde continu in en rukte naar de 4de plaats op.
De slotrun was zwaar en ik kwam moegestreden en super tevreden als 4de overall en 2de D40 over de meet.

Dit smaakt naar meer!

Jan Goddaer: 

10de en 3de H40

Foulon Sofie: 

4de en 2de D40